nighty : เด็กดูหนัง คนหัดเขียน

หากมองแต่ภายนอกแล้ว เบรธออฟไฟร์คงจะเป็นเกมแนว RPG ของค่ายแคปคอมที่มีจุดเด่นอยู่ที่เรื่องราวของมังกรเท่านั้น อีกทั้งโลกในเกมเบรธออฟไฟร์ยังเป็นโลกที่เต็มไปด้วยจินตนาการที่ไม่ขึ้นอยู่ บนหลักแห่งความเป็นจริง ทั้งสัตว์ที่กลายร่างเป็นมนุษย์ ครึ่งคนครึ่งสัตว์ หรือแม้กระทั่งมนุษย์ที่มีปาก ทุกอย่างต่างเหมือนจะบอกกับผู้เล่นว่านี่คือเกมในโลกแห่งจินตนาการที่สามารถ จะเติมเต็มวัยเยาว์ที่พร่ำฝันได้

แต่หากมองเข้าไปในเนื้อเรื่องของเกมนั้น เนื้อหาของมันกลับดูเหมือนเต็มไปด้วยความโหดร้ายที่เหล่าตัวเอกต้องเผชิญ ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ตัวเอกของเรื่องคือมังกรที่ฟื้นขึ้นมาจากการได้รับการปลูกจากการหลับไหลใน ศิลาน้ำแข็ง แต่ทว่าเมื่อเขาตื่นขึ้นมา สิ่งที่เขากลับพบเป็นอย่างแรกก็คือเหล่ามนุษย์ที่ตั้งตนเป็นศัตรูกับเขา และโจมตีเขาด้วยความหวาดกลัว อาจจะเป็นเพราะการที่ผู้ถูกกระทำเป็นตัวเอก เราจึงรู้สึกสงสารเห็นใจ แต่จากการกระทำของเขาที่เป็นมังกรในเรื่องพ่นไฟเผาคนนเสียชีวิตคนแล้วคนเล่า ช่างดูเป็นภาพที่โหดร้ายไม่น้อย ในเมื่อตัวเกมยังย้ำเตือนเราด้วยภาพคนที่ไหม้จนเกรียม ไม่ใช่แค่การหายไปจากหน้าจอการต่อสู้ธรรมดาแบบปกติทั่วไป

ต่อมาตัวเอกที่ในทีุ่สุดที่สามารถถูกจับตัวได้ั (ต่อจากนี้จะขอเรียกว่า ริว ตามชื่อดั้งเดิมที่ผู้สร้างตั้งมาให้) ก็ดิ้นรนจนมาตกอยู่ในป่าแห่งหนึ่ง และก็ได้ถูกเรย์ มนุษย์เสือรับมาดูแล และตอนนั้นเขาก็ได้พบกับทีโป้ เด็กชายที่เคยถูกเก็บมาเลี้ยงไม่ต่างจากริว

ถึงกระนั้น สถานะและภาพลักษณ์ของเรย์ในสายตาชาวเมืองใช่ว่าจะดีเท่าไหร่นัก เพราะสิ่งที่เขาทำเพื่อหยั่งชีพก็คือการเป็นขโมย ถึงแม้จะมีข้ออ้างว่าพวกเขาไม่้เคยทำร้ายใครและทำเพื่อหาเลี้ยงปากท้องแต่ นั่นก็คงไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีสำหรับชาวบ้านที่ทำงานสุจริตแน่นอน แต่ก็มีโอกาสเข้ามาหาพวกเขาในเมื่อพวกเขาได้รับข้อเสนอให้จัดการกับสัตว์ ประหลาดที่อยู่บนภูเขาที่ออกมาล่าสัตว์ทำให้วงจรแห่งธรรมชาติผิดเพี้ยน จนเมื่อในทีุ่สุดพวกริวได้รู้ว่าสัตว์ประหลาดัวนั้นมีลูกและหาอาหารเพื่อ

เลี้ยงดูลูกของมัน พวกเขาคงจะรู้สึกผิดถ้ามันเป็นเช่นนั้น แต่มันกลับเป็นว่าความจริงลูกอ่อนเหล่านั้น ได้ตายจากหมดสิ้นแล้ว เหลือเพียงเป็นซากแห้งที่ผู้ให้กำเนิดไม่รู้เลยได้ว่าถึงแม้จะดูแลมันยังไง มันก็คงไม่มีทางเติบใหญ่

เมื่อพวกริวได้รู้ความจริงก็ได้แต่อึ้ง พวกเขาพุดไม่ถูกว่าสิ่งที่เขาทำไปนั้นมันถูกหรือผิด ถ้าสัตว์ประหลาดนั้นเป็นแค่ปีศาจร้ายที่คอยสร้างความเสียหายพวกเขาคงจัดการ มันได้อย่างสบายใจ แต่กลับกลายเป็นว่ามันกลายเป็นแม่ที่พยายามทำสิ่งที่สูญเปล่า พวกริวอาจจะทำถูกที่ปลิดชีวิตสัตว์ประหลาดนั้นเพราะถึงจะเป็นเช่นนี้ต่อไป มันก็ต้องจมอยู่ในวรรถจักรอันซ้ำซากและได้แต่สร้างความเสียหายไปเรื่อย ๆ แต่ในทางกลับกัน ถ้าหากมันรู้ว่าลูกอ่อนของมันไม่มีชีวิตอยู่แล้วมันจะยังทำเช่นนั้นต่อไป อยู่หรือเปล่า

ถึงแม้ว่าเรย์จะสัมผัสได้ถึงความเห็นแก่ตัวของชาวบ้านที่ต่างยินดีที่สัตว์ประหลาดถูกกำจัดไป เพราะพวกเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่้ต่อไปได้อย่างปกติุสุข และการที่ชาวบ้านต่างปฏิบัติต่อพวกเขาจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ในทางกลับกันสิ่งที่พวกเขาทำในครั้งถัดไปก็ไม่ต่างจากการกระทำที่เห็นแก่ ตนเอง เพราะว่าพวกเขาถูกชายคนหนึ่งขอร้องให้ขโมยเงินจากนายอำเภอละแวกบ้านที่ขึ้น ภาษีสูงเพื่อที่พวกเขาจะได้เป็นที่ยอมรับนับถือและมีชื่อเสียงมากขึ้นไปอีก จนในสุดท้ายกลับกลายเป็นว่าพวกเขาโดนหลอกใช้งานและสิ่งที่เขาได้รับตอบแทน คือการถูกอิทธิพลมืดทำลายจนหมดสิ้นซึ่งทุกอย่าง

ถึงแม้ว่าจะผ่านไปยังเนื้อเรื่องส่วนต่อไป ริวซึ่งเหลืออยู่คนเดียวก็ยังถูกปกคลุมไปด้วยความหลอกลวง ส่วนตัวแล้วผมคิดเนื้อเรื่องในช่วงเด็กของเบรธออฟไฟร์สามเป็นเนื้อเรื่องที่เครียดมาก มันอาจจะไม่ใช่เนื้อเรื่องที่มีความดราม่าเข้มข้นหรือเกี่ยวพันกับหายนะของโลก


แต่ที่ทำให้ผมเครียดก็คือทั้งที่พวกเขายังเป็นเด็กแต่กลับต้องเผชิญและเข้าไปเกี่ยวข้องกับโลกที่หลอกลวงของผู้ใหญ่ ทั้งที่ความจริงพวกเขาน่าจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างบริสุทธิ์ ถึงแม้ว่าโลกแห่งความจริงใช่ว่าเด็กทุกคนจะได้เจอแต่สิ่งสวยงาม เป็นเรื่องที่เถียงไม่ได้หากจะมีคนบอกว่ามีชีวิตจริง ๆ ที่เผชิญเรื่องร้ายกาจกว่าพวกริวอีกเยอะ แต่ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าจะมากหรือน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีว่าเรื่องเหล่านี้ เป็นเรื่องที่น่าปวดใจเพียงใด

ถึงแม้ว่าช่วงถัดไปจะมีการปรากฏตัวของ นีน่า นางเอกของเรื่องในชุดสีแดงสดใสเหมือนตุ๊ํกตา แต่นั่นก็ไม่ทำให้ริวและนีน่าเจอเรื่องที่ดีขึ้นแต่อย่างใด กลับกลายเป็นว่านีน่าถูกจับตัวไปเพื่อที่จะนำไปเรียกค่าไถ่และระหว่างการหลบ หนีอยู่นั้นนีน่าที่ไม่เคยแสดงตัวออกมาว่าตนเองเป็นเจ้าหญิงแห่งวินเดียแทบ จะไม่เคยได้รับการช่วยเหลือจากผู้ใหญ่เลย กลับกลายเป็นว่าพวกผู้ใหญ่เหล่านั้นช่วยเหลืออิทธิพลมืดเหล่านั้นเสียแทน

แต่้ถึงอย่างน้อย ก็นับว่ายังมีโชคดีอยู่บ้างตรงที่บางครั้งพวกเขาก็ได้พบผู้ร่วมทางที่ไว้ใจ ได้และนีน่ามีความเชื่อใจในตัวริวเสมอว่าเขาไม่ใช่มังกรที่ชั่วร้ายถึงแม้ใน ประวัติศาสตร์จะมีการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ฺมังกรเกิดขึ้นก็ตาม

ในเกมเบรธออฟไฟร์จะแบ่งเนื้อเรื่องเป็นสองส่วน นั่นก็คือเนื้อเรื่องตอนเด็กกับเนื้อเรื่องตอนโต เนื้อเรื่องตอนเด็กพวกริวต่างถูกหลอกลวงด้วยเรื่องราวต่าง ๆ นานา ในขณะที่ตอนโตพวกเขาตัดสินใจที่จะออกไปหาความจริงอะไรบางอย่างจนเมื่อมาสุด ทางเพื่อที่จะมาพบว่าชีวิตของพวกเขาอยู่ในเงื้อมมือของใครคนหนึ่้ง

หากพิจารณาดูแล้ว ตัวละครหลักเกือบทุกคนในเรื่องต่างโดนหลอกมาแล้วทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นทางตรงหรือทางอ้อม มีเพียงแค่ตัวครหลักตัวเดียวที่ไม่โดนหลอกนั่นก็คือเปโกคอส ซึ่งในเรื่องนั้นแทบจะไม่มีบทพูดใด ๆ เลยนอกจากเสียงที่ฟังไม่รู้เรื่องอย่างเช่น ปุกิ้ว ปุกี้ ปุกู๊

และในมุมหนึ่ง เราออกจะพูดได้เต็มปากว่า ไม่มีตัวละครคนไหนที่เป็นผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะเป็นผู้ปกครองเลย เกือบทุกคนต่างเหมือนกับเป็นผู้ถูกปกครองต่ออีกทอดเช่นกัน ดังนั้นตัวละครที่มีความสำคัญต่อการตัดสินใจของตัวละครและทิศทางของเนื้อหา ในเรื่องก็คงจะไม่พ้น "ผู้ใหญ่"

บางครั้ง เหมือนกับว่าเกมนี้สะท้อนภาพความขัดแย้งระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่ เด็กที่ต้องถูกผู้ใหญ่ชักจูงและบีบบังคับให้ทำสิ่งต่าง ๆ และหลายครั้งที่ถูกกำหนดทางเลือกให้โดยไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง นีน่า เป็นตัวละครที่สะท้อนภาพลักษณ์นี้ได้อย่างเห็นชัดที่สุด นีน่าเป็นเจ้าหญิงแห่งวินเดีย ที่หนีออกจากปราสาทมาสามครั้งตั้งแต่เด็กจนผู้ใหญ่ จากตอนแรกที่หนีออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ กลายเป็น หนีซึ่ง ๆ หน้า โดยเธอยืนยันที่จะก้าวเดินไปในทางของตัวเอง

ดูแล้วมันก็เหมือนกับว่านีน่ากำลัง "ท้าทายอำนาจ" อยู่ และไม่ใช่แค่นีน่าคนเดียว แต่ทุกคนก็เช่นกัน ถึงแม้ว่าแคปคอมจะดูเหมือนว่าไม่ค่อยถนัดกับการผูกเรื่องโยงราวให้ออกมาสวย งามแต่หากสังเกตก็จะรู้ว่าเนื้อเรื่องของตัวละครทุกคนในเกมนี้ต่างก็ต้อง เผชิญและท้าทายกับอำนาจที่กำลังล่ามตรวนพวกเขาเอาไว้อยู่

และยิ่งในมาถึงฉากสุดท้าย ประเด็นนี้ก็ถูกทำให้เห็นชัดยิ่งขึ้น เมื่อ ริวและเพื่อนต้องสู้กับเทพธิดาที่เรียกได้ว่าเป็นผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้ เธอเป็นคนที่ตัดสินว่าเผ่าพันธ์มังกรเป็นสิ่งที่อันตรายและตัดสินใจที่จะ กวาดล้างให้หมด

เมื่อมาถึงฉากสุดท้ายเราจะต้องเลือกสองคำตอบระหว่างว่า เราจะยอมรับความเป็นจริงแล้วทำมอบพลังคืนให้ตามเทพธิดาบอก หรือ จะเลือกทางเดินของเราเอง

พูดตรง ๆ ว่าตอนเล่นมาถึงฉากนี้ทำให้ชวนคิดไม่น้อยว่าแคปคอมพยายามจะยุเด็กให้ดื้อ รั้นต่อผู้ปกครองหรือเปล่า เพราะสิ่งที่เทพธิดาทำนั้นไม่ต่างจากผู้ปกครองในโลกแห่งความเป็นจริงที่เอา แต่ตัดสินทุกอย่างจนเด็กไม่มีทางเลือกของตัวเอง เพราะเชื่อว่าเด็กของตนนั้นยังเป็นเด็กที่ไร้ความสามารถ ไร้ประสบการณ์ และไร้พละกำลัง แต่คำถามที่ตามมาก็คือหากชีวิตที่ไม่มีอิสระจะเรียกสิ่งนั้นว่าเป็นชีวิตได้ หรือ

ฉากสุดท้ายของเกมจบด้วยการพังทะลายของอารยธรรมแห่งเทพธิดาซึ่งดูเหมือน กับการโค่นล้มอำนาจของผู้ใหญ่ แต่ในความเป็นจริงมันอาจจะเป็นแค่ที่พวกริวเติบโตและออกไปใช้ชีวิตในโลก กว้างอันแท้จริงก็เป็นได้ ฉากจบของเกมนี้ไม่ได้กำหนดอะไรไว้ทั้งนั้นและไม่ได้บอกใบ้แม้แต่น้อยว่า อนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร พวกเขาก็คงจะเติบโตไปเป็นสิ่งที่เรียกว่าผู้ใหญ่และกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลก

ซึ่งตอนนั้นโลกของพวกเขาจะเป็นอย่างไรก็คงจะขึ้นอยู่กับพวกเขาเองแล้ว

----------------------------------

ความจริงเล่นเกมนี้ตั้งแต่เกมออกมาตั้งแต่ปี 1997 แล้ว แต่ไปติดอยู่ตรงสับสวิทต์ในโรงงานไฟฟ้าเลยทำให้เลิกเล่นไป จนเคลียร์ภาค 4 บน PC จบไปเมื่อราวหลายปีที่แล้ว (นานมาก)  จนตอนนี้ได้เล่นภาคที่พอร์ตมาเครื่อง psp อีกครั้ง ก็เลยเล่นจนจบได้จนได้ (แต่ใช้อำนาจมืดเอาเลยจบเร็ว อยากรู้เนื้อเรื่องมากกว่า)

อย่างที่บอกไว้ข้างบน เนื้อเรื่องของเกมนี้ไม่ใช้เรื่องที่เครียดหรือซาบซึ้งอะไร แต่แคปคอมใช้โจทย์ที่ยากมาก และบางทีก็ยากจนคนเล่นเผลอคิดตามไปด้วย เพราะมันเป็นโจทย์ที่ไม่มีทั้งถูกและผิด แต่พอสุดท้ายเรื่องหลายส่วนก็เคลียร์ได้ค่อนข้างลงตัว และความรวบรัดและไม่ฟูมฟายถือเป็นทั้งข้อดีและข้อเสียนั่นก็คือมันทำให้เกม ดูจริงจังขึ้นแต่ก็ทำให้ดึงอารมณ์ผู้เล่นบางกลุ่มได้น้อยลง

แต่สิ่งที่จะกลายเป็นชนักติดหลังของภาคพอร์ตบน psp ก็คือความโบราณซึ่งผ่านมาเกือบสิบปี แคปคอมก็น่าจะแก้ไขอะไรเสียหน่อย อย่างอินเตอร์เฟชกราฟฟิคหรือข้อด้อยต่าง ๆ ที่น่าหงุดหงิดในเกม แต่กลับกลายเป็นว่าแคปคอมไม่แก้อะไรเลยซึ่งชวนให้น่าหงุดหงิดใจไม่น้อยกับ ความมักง่ายข้อนี้ (แต่ถึงกระนั้น ฟามิซือ ให้คะแนนเวอร์ชั่น psp 29 คะแนนซึ่งมากกว่าเวอร์ชั่นเดิมหนึ่งคะแนน)

สุดท้ายแล้ว ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เล่นเกมที่ค้างคามาสิบกว่าปีนี้จบเสียที แล้วยินดีกับภาคใหม่ที่มีกำหนดวางจำหน่ายในปีหน้านี้ด้วย เย้