[FANFIC] Breath of Fire 4 - Crey [ROUGH]

posted on 12 Feb 2015 16:40 by nighty in Fiction

วันนี้เขาก็ฝันอีกแล้ว

ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึก อากาศไม่ได้ร้อนแต่เหงื่อไหลชโลมกาย เขาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นมาจากพื้นเพื่อตั้งสติและจัดเรียงอารมณ์ความรู้สึกที่ตกค้างจากภาพที่เห็นในความฝันเมื่อครู่

ภาพที่เห็นนั้นคือภาพรอยยิ้มของหญิงสาวที่เขารักมากที่สุด ใช่แล้ว หากฟังดูเผินๆ มันควรจะเป็นความฝันที่สวยงามแต่มันกลับหาได้เป็นเช่นนั้นไม่เพราะว่าเธอผู้นั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ บนโลกใบนี้อีกต่อไป ถึงแม้ว่าจะเป็นรอยยิ้มที่งดงามแค่ไหนแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะเห็นมันได้อีกต่อไป

เพราะเขาเป็นคนทำลายรอยยิ้มนั้นด้วยตัวของเขาเอง

แม้จะไม่อยากนึกถึงแต่เพียงแค่รู้สึกหยดน้ำตามันก็ไหลออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว และเมื่อนั้นความเจ็บปวดที่อดทนเก็บมันไว้มาตลอดก็พรั่งพรูออกมา

“เอลิน่า...”

เสียงรำพึงเบาๆ ถึงคนรักที่จากไป ท่ามกลางกลางคืนที่เงียบสงัดนอกจากเสียงของสายลมแล้วก็มีเพียงแค่เสียงร่ำร้องของความเจ็บปวดดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

...

“เดี๋ยวนี้ท่านพี่ดูไม่ค่อยเสบยเลยนะคะ” เด็กสาวร่างเล็กถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เธอสังเกตมาหลายครั้งแล้วว่าเมื่อใดที่ท่านพี่ของเธอมาธุระที่ปราสาททีไร เขามักจะมาด้วยสภาพที่อิดโรยแทบทั้งนั้น

จริงๆ เธอเองก็รู้สาเหตุดีอยู่แก่ใจ แต่ถึงกระนั้นจะให้ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้นมันเป็นไปไม่ได้จริงๆ

“อา... ช่วงนี้นอนไม่พอน่ะ” อีกฝ่ายตอบอย่างเหนื่อยล้าก่อนที่จะอธิบายว่าช่วงนี้มีอะไรที่ต้องจัดการเยอะ ไหนจะเป็นเรื่องการจัดสรรกำลังการช่วยเหลือของเผ่าฟูเรนไปยังตามเมืองต่างๆ เป็นตัวแทนทั้งของเผ่าและอนาจักรวินเดียในการเจรจา รวมถึงต้องมาทำความเข้าใจกับเอกสารที่คิดจะสนใจมาก่อนเสียอีก

“ยังไงท่านพี่ก็ต้องพักผ่อนบ้างนะคะ พักผ่อนเยอะๆ เลย!” เด็กสาวย้ำอีกรอบ เมื่ออีกฝ่ายได้เห็นดังนั้นจึงลูบหัวของเด็กสาวอย่างเอ็นดู

“ขอบใจนะนีน่า”

หากแต่คำพูดขอบคุณของอีกฝายนั้นไม่ได้ทำให้เด็กสาวที่ชื่อนีน่านั้นดีใจเลยแม้แต่นิดเดียว

เพราะว่าเธอยังเด็กจึงไม่มีความสามารถพอที่จะดูแลจัดการเรื่องราชการต่างๆ ได้ ไม่อาจจะเป็นกำลังได้ทั้งบู๊หรือบุ๋น สิ่งที่เธอทำได้ในแต่ละวันมีไม่มากนัก

ไม่อาจจะทำอะไรได้เลย ไม่ว่าเป็นตอนนี้หรือตอนนั้นก็ตาม

เดี๋ยวนี้ความคิดที่ว่า “หากท่านพี่หญิงอยู่ที่นี่ล่ะก็...” เข้ามาในหัวเธอบ่อยครั้งและทุกครั้งมันทำให้เธอรู้สึกว่าตนเองนั้นไร้ความสามารถเพียงใด

แม้ว่าจะเปล่งประกายเพียงใด แต่หากมีแสงสว่างก็ย่อมมีความมืด เหมือนกับความคิดในหัวที่อดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่ไม่สามารถแก้ไขได้

“งั้นเดี๋ยวจะแวะมาหาใหม่นะนีน่า”

“ค่ะ ท่านพี่เครย์” เด็กยิ้มแล้วโบกมือให้ และหลังจากที่ประตูปิดลงเธอก็นิ่งเงียบเพียงลำพัง

ท่านพี่เครย์...

ท่านพี่หญิงเอลิน่า...

 

Comment

Comment:

Tweet