nighty : เด็กดูหนัง คนหัดเขียน

เมื่อปีที่ผ่านมา DOUBT เป็นภาพยนตร์ที่เลืองชื่อในด้านเวทีชิงรางวัลต่าง ๆ จุดโดดเด่นที่ทุกคนพูดถึงคือการแสดงของนักแสดงสี่คน แต่ส่วนที่ทำให้ผมสนในมากที่สุดนั้นเป็นอยู่ที่การที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากบทประพันธ์รางวัลพูลิตเซอร์

DOUBT เป็นภาพยนตร์ที่เข้าใจง่าย เพราะมันพูดทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา มันอาจจะตรงไปเสียจนบางคนมองว่ามันช่างตรงราวยิ่งกับเส้นตรงสิ่งที่ทำให้ตัวภาพยนตร์โดดเด่นและมีชีวิตขึ้นมาได้ก็คือนักแสดง รวมถึงสัญลักษณ์ต่าง ๆ ทั้งการพูด ทางเสียง และทางภาพ

ถึงแม้ว่าหลายคนอาจจะบอกว่าตัวหนังและเนื้อหาเชยจนน่าตกใจ แต่อาจจะเป็นความต้องการที่ตัวหนังต้องจะคงสภาพรักษาความเป็นดั้งเดิมเอาไว้ สิ่งนี้ทำให้หนังเรื่องนี้กลายเป็นหนังที่ไม่มียุคสมัย ขนาดที่ได้ว่าถ้าเอาไปฉายเมื่อยี่สิบปีที่แล้วก็คงไม่มีใครเชื่อว่ามันเป็นหนังจากอนาคต

สิ่งที่ผมชอบใน DOUBT นี้คือคำพูดหลายคำพูดของตัวละคร มันสามารถเชื่อมโยงไปถึงทั้งในตัวภาพยนตร์และนอกภาพยนตร์ได้ ในขณะที่ชมก็ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องการ์ตูนของบอร์ดพันทิปและลามมาถึง exteen อยูช่วงหนึ่ง นั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ตัวเองรู้สึกเข้าถึงตัวเนื้อหาของภาพยนตร์มากเป็๋นพิเศษ

DOUBT พูดถึงอะไรหลาย ๆ อย่าง ไม่ใช่แค่ข้อสงสัยที่ไร้หลักฐานเท่านั้น แต่รวมถึงอคติ ความเปลี่ยนแปลง ความคิดทางด้านศาสนาวัฒนธรรม คุณค่าทางด้านสังคมและความเป็นมนุษย์

เราเชื่อหรือเปล่าว่าเวลาที่เราคุยกันกับใครแค่สองคน มีเพียงเราอยู่แค่สองคนจริง ๆ ตัวภาพยนตร์เหมือนจะพยายามบอกเราว่ามันไม่ได้เป็นอย่างนั้น เราสังเกตุได้จากในหนังว่าแต่ละครั้งที่คุยกันต่างก็มีคนพยายามที่จะขัดขวางหรือว่ามีบุคคลอื่นแทรกอยู่ตลอด ไม่ว่าจะเป็นตัวบุคคลจริง ๆ หรือธรรมชาติก็ตาม

เพราะฉะนั้น เราจะมั่นใจในคำพูดของเราได้อย่างไร หากในเมื่อมันถูกปล่อยไปแล้วมันก็ไม่สามารถที่จะเอากลับคืนมาได้อีก มันถูกปล่อยให้ล่องลอยไปตามสายลม ยากที่เราเกิดที่จะควบคุม และยากเกินที่จะคาดเดา

ไม่ผิดแปลกถ้าใครจะบอกว่าเรื่องเล็กบางเรื่องกลายเป็นเรื่องใหญ่เพราะมนุษย์ ผู้ซึ่งมีทั้งอคติ ความระแวง ความไม่วางใจ และที่อันตรายมากที่สุดคือความคิดที่ตัวเองเป็นฝ่ายถูก ซึ่งสามารถทำให้ทุกสิ่งหายนะได้ภายในพริบตา

เพราะการที่ DOUBT เป็นหนังที่พูดอย่างตรงไปตรงมาจึงสามารถที่ทำให้ผู้ชมเข้าใจได้อย่างทั่วถึง สิ่งที่ตัวหนังอาจจะต้องการจากคนดูมากที่สุดคือการที่ผู้ชมจะรับคำถามจากหนังไปสานต่อในความคิด

จนถึงตอนนี้ ความสงสัยมันอาจจะไม่ใช่หายนะ แต่คนที่ทำให้มันกลายเป็นหายนะนั่นก็คือมนุษย์นั่นเอง