nighty : เด็กดูหนัง คนหัดเขียน

จขบ.=เจ้าของบลอค
บลอคเกอร์=นักเขียนบลอค

ปัญหาใหญ่ของคนเขียนบลอคหลาย ๆ คนคือน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่มีคนอ่านคนตอบบลอคที่ตัวเองเขียน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หากผู้เขียนได้ตั้งใจเขียนบทความอะไรซักอย่างนึง ทุ่มแรงกายแรงใจเขียนมันออกมา โพสต์ด้วยความภาคภูมิใจแล้วก็รอดูปฏิกิริยา...

แต่พอเวลาผ่านไป กลับไม่มีคนตอบเลยซักคน

สามชั่วโมงผ่านไป... อ๊ะ มีตอบมาแล้วหนึ่งคน

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เขียนจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งขึ้นหากไปเปิดดูบลอคของคนอื่นแล้วมีคนเม้นเป็นสิบ ๆ โดยที่เนื้อหาก็เป็นแค่ไดอารี่ธรรมดา ข้อความบ่นเรียกร้องความสนใจ

ไม่ใช่แค่เกิดกับบลอคเท่านั้น เหตุการณ์นี้ยังเกิดกับนักเขียนที่โพต์งานลงบนอินเตอร์เน็ตหลายคน ทั้งบทความ อาจจะรวมถึงผลงานอย่างการวาดหรือการแปล

นักเขียนบางคนอาจจะเกิดอาการน้อยใจกับผู้อ่านจนถึงขนาดมีการขู่ผู้อ่านก็มี

ยกตัวอย่างที่เคยเห็นมา

"ถ้าไม่มีใครตอบเราจะเลิกเขียนแล้วนะ"

เวลาผ่านไปก็ยังไม่มีใครตอบ

"เราเอาจริง ๆ นะ"

....

....

เห็นแล้วรู้สึกขำปนอเน็จอนาถใจ

อันนี้ยังรวมถึงข้อความเรียกร้องความเห็นใจหรือความสงสารต่าง ๆ ที่ชวนให้คนอ่านรู้สึกเห็นใจแล้วเข้ามาปลอบ ซึ่งเป็นการหลอนตัวเองชนิดหนึ่งเพื่อให้มีกำลังใจเขียนงานลงอินเตอร์เน็ตต่อไป (จขบ.ก็เคยทำ)

ถ้าถามว่าเสียงตอบรับหรือคอมเม้นเป็นสิ่งที่สำคัญมั้ย คงต้องบอกว่าเป็นสิ่งสำคัญมาก

เพราะอะไรนะเหรอ ก็เพราะว่าถ้าไม่มีคนอ่านก็จะไม่มีคนเขียนน่ะสิ

แม้แต่นักเขียนมืออาชีพยังแอบมาหากระแสตอบรับบนอินเตอร์เน็ต ยังแอบมาตั้งกระทู้หน้าม้าขอเสียงตอบรับจากผู้อ่าน

แต่ในความเป็นจริงนั้น ไม่มีทางเลยที่นักอ่านจะสามารถอ่านงานทุกงานที่ถูกสร้างขึ้นมาและโพสต์ลงบนอินเตอร์เน็ตได้

และความจริงก็ขัดกับความต้องการของนักเขียนหลายคนที่อยากให้ผลงานของตัวเองมีคนอ่านมากที่สุด

แต่ความเป็นจริงก็ไม่สอดคล้องกับความหวัง 100%

คำตอบของคำถามนี้ไม่ได้อยู่ที่ว่า "ต้องทำยังไงถึงจะมีคนอ่าน"

แต่เราควรจะย้อนกลับไปคำถามเริ่มแรกสุดว่า "เราเขียนเพื่อใคร"

"เราเขียนเพื่อใคร"

ท่ามกลางผู้อ่านที่แสดงตัวและไม่แสดงตัวบนโลกอินเตอร์เน็ตและบนโลกแห่งความเป็นจริงจำนวนประมาณ 12 ล้านคน (คิดจากคน 20% ที่มีอินเตอร์เน็ตใช้) เราเขียนเพื่อใคร

พูดจากใจจริงว่า จขบ. ลืมไปหมดแล้วว่าความรู้สึกเขียนเพื่อใครนั้นเป้นอย่างไร

นับวันตั้งแต่จขบ.เขียนบลอคมาจนถึงบัดนี้ กลายเป็นว่าจขบ.กลายเป็นพวกทำอะไรแล้วต้องได้ประโยชน์ ถ้าอันไหนเหนื่อยเปล่าจขบ.จะไม่ทำ

อันนี้อาจจะเ้กิดมาจากการที่จขบ.ได้ คุยกับบลอคเกอร์ชื่อดังคนหนึ่ง ท่านผู้นั้นบอกว่า "ถ้าเสียแรงทำแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไรก็ไม่รู้จะทำไปทำไม"

จขบ.รู้สึกเห็นด้วยคนบลอคเกอร์ท่านนั้นอย่างเต็มที่ จขบ.เลยวิ่งไปสมัคร adsense (ซึ่งไม่ค่อยจะมีคนกด) แล้วกลายเป็นว่า จขบ.กลายเป็นคนที่ถ้าไม่ได้ผลประโยชน์อะไรจะไม่ทำ

ขนาดจขบ.จะเขียนไดอารี่ยังเกิดความรู้สึกว่า ไม่รู้จะเขียนไปเืพื่ออะไร เสียด้วยซ้ำ

อันที่จริง บลอคเกอร์ท่านนั้นคงไม่อยากให้จขบ.เดินมาเส้นทางนี้ แต่คงเป็นเพราะจขบ.นั้นอ่อนด้วยประสบการณ์เอง

จนมากระัทั่งผ่านมาครึ่งปี จขบ.ถึงได้รู้สึกตัวว่า "การทำอะไรที่ไร้ประโยชน์นั้นมีอยู่ทุกที่"

ย้อนกลับไปตอนเด็กทืี่จขบ.ยังเด็ก จขบ.ชอบวาดรูปมาก วาดรูปเป็นพัน ๆ แผ่น รวมถึงวาดการ์ตูนต่าง ๆ แต่จขบ.ไม่เคยให้ใครดูเลย แต่น่าแปลกที่จขบ.ยังสร้างสรรค์อะไรบ้าบอได้ทุก ๆ วัน

แต่หากกลับมาวันนี้หากจขบ.จะเขียนเรื่องสั้นหรือเขียนบทความ จขบ.จะต้องมีความหวังหรือคาดหวังในด้านใดด้านหนึ่ง

หากไปมองดูคนอื่นก็เห็นว่ามีคนหลายคนที่เขียนไดอารี่ส่วนตัวทุกวัน เขียนนิยายและไม่ได้ให้คนอื่นอ่าน วาดการ์ตูนในสมุดส่วนตัว และอื่น ๆ อีกมากมาย

แม่ที่ทำกับข้าวให้ลูก ๆ ทุกวัน มีอาหารสูตรลับเฉพาะแต่ไม่ม่ีใครเคยกินนอกจากคนในครอบครัว

นักเรียนที่เตรียมตัวรายงานเป็นวัน ๆ เพื่อพูดเพียงแค่ห้านาที

คนหลายคนที่ฝึกเต้นฝึกร้องเพลงอยู่คนเดียวแต่ไม่เคยแสดงโชว์ใครซักที

เรานั่งตั้งหน้าตั้งตาทำของขวัญมาทั้งวันทั้งคืนเพื่อที่มอบไปให้แค่คนคนเดียว

จขบ.ก็เลยมองย้อนกลับไปตัวเอง แล้วรู้สึกอนาถใจชอบกล

แท้ที่จริงแล้ว ในการที่เราทำอะไรซักอย่าง

ผู้ชมคนแรกก็คือตัวเราเองนั่นเอง

แค่นั้นยังไม่เพียงพออีกหรือ?

มีคนกล่าวว่า... ศิลปินและผู้สร้างสรรค์ที่แท้จริง ถึงแม้จะมีผู้ชมแค่คนเดียว พวกเขาก็ยังคงสร้างสรรค์ฺต่อไป

มันกลายเป็นว่าทุกวันนี้เรานั้นละโมภเกินไป ทั้งด้านเงินตราหรือด้านชื่อเสียง เราละโมภมากเกินไปแล้วจนลืมไปว่า

เราเขียนบลอคเพราะอะไร

บางทีเราอาจจะเหนื่อยเกินไปที่จะคิดหรือจะทำ

จขบ.เข้าใจแล้วว่า ทำไมมีนักเรียนนักศึกษามากมายก็อปปี้ข้อมูลหรืองานจากอินเตอร์เน็ตมาส่ง

นั่นคงเป็นเพราะเขาพวกนั้นอาจจะคิดเหมือนจขบ. จะทุ่มเทแรงกายไปเพื่ออะไรกัน

เรามักจะเห็นในหนังหรือการ์ตูนว่า การแสดงครั้งแรกและครั้งเดียวเป็นสิ่งที่น่าวิเศษและประทับใจแค่ไหน

แต่ไฉน พอถึงตัวเราเองกลับไม่สามารถที่จะทำการแสดงครั้งเดียวเพื่อตัวเองได้

คงจะถึงเวลาแล้วที่จขบ.หันมากลับมาถามตัวเองเสียที

ว่าเราเขียนบลอคเพื่อใคร เราเขียนบลอคทำไม เราเขียนบลอคเพราะอะไร

edit @ 7 Feb 2009 19:45:27 by nighty