nighty : เด็กดูหนัง คนหัดเขียน

หลังจากที่เล่น Castlevania Order of Ellecia จบไปอย่างอดทนและเกือบสมบูรณ์ (ก่อนหน้านี้เล่น Summon Night Twin Ages ไป) ความจริงอยากจะลองเล่นโหมดฮาร์ดต่อแต่เนื่องด้วยบางครั้งเวลาก็ไม่อำนวยเลยตัดสินใจที่จะเล่นเกมอื่นต่อทันที เกมที่เลือกเล่นเกมต่อไปก็คือเกม Rhapsody a musical adventure หรือ Marl Oukoku no Ningyou Hime (เจ้าหญิงตุ๊กตาแห่งอาณาจักรมาร์ล)

แท้ที่จริง Rhapsody เป็นเกมทีเคยลงเครื่อง PlayStation มาแล้วตั้งแต่ 1998 ตัวเกมเรียกได้ว่าแทบจะพอร์ทออกมาเกือบทั้งหมด แต่ที่ต่างกันก็คือในขณะที่เวอร์ชั่นที่ลงเครื่อง PlayStation นั้นมันเป็นเกมแนว STG RPG (rpg ผสานวางแผนการรบ)  แต่ในฉบับ NDS นี้กลับเป็นเกม RPG เต็มรูปแบบแทน

และมีจุดที่เปลี่ยนแปลงบางจุดเช่น การฟฟิคอัลัสในเกมจะวาดใหม่หมด มีมินิเกมเป่าไมโครโฟนเพื่อหาเงิน การรองรับทัชสกรีนเต็มรูปแบบ และตัวละคร Kururu ที่เป็นตุ๊กตาเพื่อนอคร์เน็ตสามารถใช้ต่อสู้ได้ ขณะที่ในฉบับ PS เธอจะบินวนไปวนมาเฉย ๆ แต่กลับกันผู้เล่นไม่สามารถใช้ตัวละครEtoile ได้ แต่เธอจะมาช่วยซัพพอร์ทการต่อสู้ตัวการโจมตีอันเบาหวิวแทน

จุดเด่นอันเป็นเอกลัษณ์ของเกมนี้ก็คือมีฉากร้องเพลงหรือ musical ช่วยในการเล่าเรื่อง นึกถึงหนัง musical ทั่วไปได้ ที่อยู่ ๆ ตัวละครก็มาร้องรำทำเพลง เกมนี้ก็เหมือนกัน โดยมีฉากดนตรีแทรกอยู่ในเนื้อเรื่องประมาณ 10 ฉาก

หลังจากสัมผัสเกมนี้เป็นครั้งแรก (ผมไม่เคยเล่นฉบับของเครื่อง playstation)  ก็พบว่าเกมนี้ช่างเป็นเกมสาวน้อยสิ้นดี เริ่มขึ้นมาตั้งแต่ตัวเอกสาว คอร์เน็ต เธอเป็นเด็กสาวที่มีพลังในการคุยกับตุ๊กตาและใช้ฮอร์นควบคุมตุ๊กตาได้ เธอฝันถึงเจ้าชายของเธอที่เธอหวังว่าจะได้พบซักวันแล้วขณะที่เดิน ๆ ป่าอยู่เธอก็สัตว์ประหลาดเข้ามาทำร้ายแล้วเจ้าชายก็มาช่วยเอาไว้พอดี หลังจากนั้นเธอก็ตกหลุมรักเจ้าชายและทำทุกวิถีทางที่จะไปพบเจ้าชายจนสุดท้ายเธอก็เข้าร่วมการประกวดเพื่อที่จะได้เป็นเจ้าสาวของเจ้าชาย แต่อนิจจามีแม่มดมาลักพาตัวเจ้าชายไป ! คอร์เน็ตจึงบอกกับตัวเองว่าจะต้องช่วยเจ้าชายให้จงได้

กรี๊ดด (หวีดร้องเสียงหลง)

ความจริงตั้งแต่ตอนที่เล่ามาถึงฉากที่คอร์เน็ตเจอกับเจ้าชายตอนแรกก็อยากจะปิดเกมทิ้งแล้ว แต่เนื่องด้วยคำสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเองก็เลยเล่นเกมนี้ต่อไปเรื่อย ๆ

อันที่จริงก็ยังมีอย่างอื่นที่น่าหงุดหงิดไม่น้อยสำหรับเกมนี้อย่างเช่นเพลงประกอบที่ซ้ำ ๆ ฉากการต่อสู้ที่ไม่เสียงซาสนด์ประกอบเลย บั๊กในเกม และข้อผิดพลาดหลายจุด สิ่งเหล่านี้ทำให้พูดได้เต็มปากว่า Rhapsody ไม่ใช่เกมที่ดีที่สุด

ระบบการต่อสู้ของเกมเป็นเหมือนเกม RPG ทั่วไปคือผลัดกันโจมตีตามความเร็วของตัวละคร และมีระบบ horn gage ซึ่งถ้าคอร์เน็ต ตัวเอก ใช้ท่าพิเศษที่เป็นสัญลักษณ์ฮอร์นเมื่อไหร่ เกจนี้จะขึ้นและถ้าสะสมได้ครบเต็มเกจแล้วก็สามารถใช้ท่าพิเศษได้

อีกทั้งตอนแรก ๆ ตัวเกมค่อนข้างง่ายมาก เลยยิ่งทำให้ฉากต่อสู้ดูน่าเบื่อ แถมยังค่อนข้างน่ารำคาญในฉากดันเจี้ยน ในฉากดันเจี้ยนของเกมนี้จะเป็นห้องเล็ก ๆ ต่อเรียงกัน ประมาณว่าเดินห้าวินาทีผ่านห้องนึงและศัตรูมักจะโผล่มาอย่างน้อยสองห้องต่อหนึ่งครั้ง ยิ่งดันเจี้ยนที่มีความยาวมาก ๆ ประกอบด้วยเป็นสิบยี่สิบห้องทำให้รู้สึกหงุดหงิดได้ไม่น้อย (ว่ามันจะโผล่มาทำไมเยอะแยะ) อีกทั้งดันเจี้ยนมีความซับซ้อนมาก แถมบางครั้งเดินไปยังเจอเป็นทางตันอีกต่างหาก นับว่าโชคดีมากที่ฉบับ NDS ผู้สร้างได้เมตตาทำแผนที่ให้ด้วยก็เลยไม่ทำให้ผู้เล่นนอนหลงทางตายเป็นศพอยู่ในดันเจี้ยนและยังมีปุ่ม escape ให้หนีออกจากฉากต่อสู่ที่มีอัตราความสำเร็จถึง 90% (ยกเว้นตอนสู้กับบอส)

อีกทั้งในฉากต่อสู้เราไม่สามารถชุบชีวิตตัวละครได้ ตัวละครที่ HP เหลือ 0 จะหายไปจากฉาก จนกว่าจะจบการต่อสู้นั้น ตัวละครที่ตายไปจะมี HP เป็น 1 และเกมนี้ไม่มีโรงแรมให้นอนพักฟื้น HP แต่ฟื้น HP ได้จากรูปปั้นหรืออนุเสารีย์ตามจุดต่าง ๆ ในเมือง และไม่มีจุดเซฟเป็นหลักแหล่ง เพราะเกมนี้สามารถเซฟได้ทุกจุดตามที่เราต้องการ

ขณะที่หลายครั้งเล่นไปหงุดหงิดไป ก็ยังพบข้อดีของเกมนี้หลายอย่าง ฉากสนทนาหลายฉากมีชีวิตชีวาดี มุกตลกมากมายมีอยู่ในเกม แต่บางครั้งบทพูดก็ไม่ค่อย update ซึ่งน่าจะเป็นเพราะการพอร์ทมาแบบทั้งดุ้นจาก ps ถ้ามองย้อนไปตรงนั้นส่วนนี้อาจจะเป็นอะไรที่ล้ำไปเลยก็ได้

สิ่งที่น่าสนใจของเกมนี้อีกอย่างหนึ่งก็คือการมีพรรคพวกให้เราใช้ถึง 16 ตัว โดยบางตัวเราจะได้มาจากเหตุการณ์ในเกม ส่วนบางตัวเราต้องไปเสาะหารวมถึงทำอีเวนท์เอา นอกจากนั้นตุ๊กตาแต่ละตัวยังมีเควสของตัวเองอีกด้วย ซึ่งส่วนตัวคิดว่าส่วนนี้เป็นส่วนทื่สนุกอีกจุดของเกม ในการที่จะหาตัวละครให้ครบ (บางคนต้องหาภายในเวลาที่กำหนด) และทำเควสของตัวละคและบางครั้งตัวละครบางตัวก็มีท่าลับซ่อนเอาไว้ซึ่งถ้าเราปลดล็อคได้เมื่อไหร่คอร์เน็ตก็สามารถใช้ท่าโจมตีที่หลากหลายได้มากยิ่งขึ้น

อีกจัดหนึ่งที่คิดว่าทำให้เกมนี้มีเสน่ห์มากขึ้นก็คือการตอบบทสนทนา ถึงแม้ว่าการตอบบทสนทนาใด ๆ ในเกมนี้จะไม่มีผลต่อฉากจบ แต่ก็มีผลต่อการดำเนินเนื้อเรื่องเป็นบางครั้ง บางครั้งเหตุการณ์ก็จะเปลี่ยนไปจากการตอบคำถามของเราหรืออย่างมากที่สุดก็คือบทคำพูดที่เปลี่ยนไปและค่อนข้างหลากหลาย แต่น่าเสียดายตัวละครหลักบางตัวก็เหมือนตัวประกอบ ตัวประกอบบางตัวก็เหมือนตัวหลัก และบางครั้งผู้เล่นอาจจะงงงวยได้ว่าคำพูดไหนเป็นของคนไหเพราะไม่มีชื่อบอกหรือรูปหน้าบอกไว้

ในขณะที่เล่นไปเรื่อย ๆ ก็รู้สึกเนื้อหาของเกมนี้เหมือนการ์ตูนพอสมควร เล่น ๆ ไปก็รู้สึกสนุกขึ้น เนื้อเรื่องหลัง ๆ ก็เริ่มหนักขึ้นบ้าง ไม่ใช่สาวน้อยลัลล้าตามหาเจ้าชายอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งเนื้อเรื่องของแต่ละตัวละครก็ช่วยพอสมควร (แต่ส่วนใหญ่ก็ต้องทำเควสเอาเอง)

ในที่่สุดก็เล่นเกมนี้จบใช้เวลาประมาณ 10 กว่าชั่วโมง (ทำเควสไม่ครบ ไม่รวมเวลาเกมโอเวอร์หรือบั๊กเซฟค้างแล้วต้องมานั่งเล่นใหม่) ซึ่งถือเป็นเวลาไม่นาน (หากทำเควสอาจจะนานก็กว่านี้) แถมยังจบโดยที่ตัวเอกมีเลเวลประมาณ 40 ในขณะที่ตัวละครอื่นอยู่ประมาณ 30 ซึ่งถือว่าไม่ค่อยจะเยอะเสียเท่าไหร่

ส่วนตัวคิดว่าเกมนี้ค่อนข้างง่ายในฉากต่อสู้ ไปปั๊มเลเวลเอาแล้วเลือกใช้สกิลดี ๆ ก็สามารถชนะได้อย่างง่ายดาย สำหรับไปตายซ้ำตายฉากตรงฉากสู้กับแม่มด แต่พอจับจุดได้แล้วก็เล่นไปอย่างชิว ๆ สามารถชนะได้อย่างง่ายดาย

ส่วนที่ยากลำบากจริงน่าจะเป็นการดำเนินเรื่อง ซึ่งถ้าหากไม่ได้ใช้บทสรุปหรือไกด์แล้วก็ต้องคอยสังเกตที่บทพูดของตัวละครหรือสอบถามจากชาวเมืองตามประสาที่ว่า "คุยกับทุกคนให้หมดทั้งหมู่้บ้าน" แล้ว "ไปทุก ๆ ที่บนแผนที่" บางครั้งเกมก็ชอบให้เราทำอะไรซ้ำ ๆ กันเช่น เดินวกไปวนมา บางครั้งก็ชวนให้รู้สึกเสียเวลาและหงุดหงิดได้บ้างเช่นกัน

อันที่จริงนอกจากเพลงที่หลอนติดหู ฉากร้องเพลงที่มีทำนองติดปาก (ทำนองเดียวกันใช้ประมาณ 5 ครั้ง) ก็ไม่รู้สึกติดใจอะัไรกับ Rhapsody มากนัก คงเพราะเกมเป็นกึ่งอิสระ ตัวละครในกลุ่มเราบางตัวจะไม่มีบทให้โผล่ออกมาเลยถ้าเราไม่ได้ทำเควสเลยทำให้บางครั้งรู้สึกห่างเหินกับตัวละครอยู่บ้าง

แต่น่าเสียดายที่เกมฉบับแปลภาษาอังกฤษของเกมนี้นั้นไม่สมบูรณ์ นอกจากตัดของแถมพิเศษหลังเล่นจบแล้ว ยังมีบั๊กหน้าจอดำคอยตามหลอกหลอน (เป็นมาตั้งแต่ตลับแท้) รวมถึงข้อผิดพลา่ดหลายอย่างทีเ่ห็นได้ชัด อย่างเพลงในเรื่องใช้เป็นเวอร์ชั่นภาษาญี่ปุ่น แต่ตอนจบขึ้นเครติดเป็นคนร้องภาษาอังกฤษ เรียกได้ว่าเป็นที่น่าเสียดายที่ตัวเกมที่ไม่สมบูรณ์หลาย ๆ ได้ คงเป็นเพราะการเร่งรีบในการผลิตออกมาขายมากเกินไป

Rhapsody คงเป็นเกมที่เรียกได้เต็มปากว่าค่อนข้างคลาสสิคทั้งระบบการเล่น กราฟฟิค เนื้อเรื่อง แต่ก็ยังมีเสน่ห์อันน่าประหลาดที่ทำให้คนที่เล่นไปบ่นไปอย่างผมสามารถเล่นจนจบเกมได้ ถึงแม้เกมนี้จะล้มเหลวในทางด้านยอดขายและจรรยาบรรณของผู้จำหน่าย แต่เกมนี้ก็เหมาะอย่างยิ่งสำหรับคนที่เบื่ออะไรหรูหราจำเจกลับมาหาอะไรที่คลาสสิคที่มีบรรยากาศเก่า ๆ ที่บางครั้งอาจสัมผัสไม่ได้จากเกมค่ายยักษ์ใหญ่หรือเกมที่โด่งดังไปทั่วโลกก็เป็นได้