nighty : เด็กดูหนัง คนหัดเขียน

ถ้าถามตัวผมสมัยก่อนว่าเกมอะไรที่ผมรักมากที่สุด ผมก็คงจะตอบชื่อเกมสามชื่อนั่นคือ Kaze no Klonoa , Breath of Fire และ Rockman Dash

และเป็นสิ่งที่น่าเศร้าที่สุดเช่นกันเมื่อทั้งสามเกมข้างต้นคงจะไม่มีภาคต่อเป็นของตัวเองอีก (Klonoa และ Rockman Dash ออกมาให้เราหายคิดถึงในเกม Namco x Capcom ส่วน Breath of fire ภาคสี่ ก็มีคอมิคออกมาแก้เหงา) วันนี้เกมที่ผมพูดถึงเป็นเกมที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในขณะนี้ ซีรี่ยส์ที่ออกมายาวนานกว่า 20 ปี Rockman

คงเพราะผมไม่เคยสัมผัสกับ Rockman ยุค famicom แต่ Rockman 8 บนเพลย์สเตชั่นเป็นที่สนุกและตื่นตาตื่นใจ ถึงแม้ว่าผมจะไม่เคยเอาชนะบอสได้แม้แต่ตัวเดียว แต่ว่าแต่ละฉากในตอนนั้นก็ช่างสนุกสนานและมีเสน่ห์จนลืมไม่ลง ต่อมาก็คือ Rockman X4 ที่ดังเปรี้ยงปร้างกับความมันส์ เอาซีโร่มาใช้เล่นได้กราฟิคการ์ตูนที่สวยงาม รวมถึงหนังสือการ์ตูนร็อคแมนหลายเล่มที่เขียนได้สนุกมาก (อย่างเช่น Rockman MEGAMIX ของ ฮิโตชิ อางิระ) ทำให้ผมตอนนั้นติดร็อคแมนไปช่วงขณะหนึ่ง จนต้องไปลองหาภาคเก่า ๆ มาเล่น (แต่ผมก็ไม่เคยเล่นจบซักภาค)

เนื่องด้วยตอนนั้นแผ่นก็อปสามารถหาได้อย่างง่ายดาย ก็มีซีรี่ยส์ร็อคแมคภาคใหม่ออกมา นั่นคือ Rockman DASH...

เสียงวิจารณ์ของหลาย ๆ คนออกไปทางก่นด่า ทั้งมุมมองอันน่าปวดหัว ภาพโพลิก้อนที่นอกคอกจากตระกูลร็อคแมน ร็อคแมนกระโดดหยอง ๆ ไม่ใส่หมวกเหล็ก! มันไม่ใช่ร็อคแมนที่พวกเราเคยเล่น!
Rockman DASH ก็เป็นเกมหนึ่งที่ผมเคยเล่นไปซักพักแล้วก็วางไป เพราะ... ผมเล่นไม่ผ่าน! ในตอนนั้นฝีมือเล่นเกมของผมช่างกระจอกงอกง่อย ผมผ่านเงื่อนไขที่เกมกำหนดให้ไม่ได้! ผมก็เลย... ช่างมัน เลิกเล่น เล่นเกมอื่นดีกว่า ลัลล้า
จนเมื่อมีบทสรุปออกมาผมถึงจะรู้ว่า การจะผ่านฉากนั้นได้ผมต้องเดินเข้าไป ไม่ใช่วิ่งเข้าไป !

แต่หลังจากนั้นร็อคผู้น่ารักของผมตายแหง่กอยู่ตรงการสู้กับทรอนโบนครั้งแรก... แล้วผมก็วางเกมนี้อีกครา

หลังจากนั้นเมื่อมีซีรี่ยส์ใหม่ออก ผมก็ยังไม่วายซื้อภาคใหม่ของเกมนี้มาที่มีชื่อว่า Tron ni Kobun

และแน่นอนว่าผมเล่นไม่จบอีกแล้ว มันต้องมีอะไรซักอย่างที่ผมติดอยู่ตรงนั้นและหาทางผ่านไม่ได้ซักที เนื่องจากตอนนั้นผมเป็นเด็กหัวขนเล่นเกมไปวัน ๆ เปลี่ยนเกมเล่นไปเรื่อย ๆ จึงทำให้เกมสองเกมถูกดองค้างไว้อย่างนั้น

จนในตอนหลังผมหยิบทั้งสองเกมนี้ขึ้นมาเล่นอีกครั้ง ก็พบระบบที่ผมมองข้ามไป เกมแรกก็คือ Rockman DASH ตอนแรกผมไม่รู้เลยว่าเราปรับแต่งตัวเองได้

เกมนี้เราสามารถพัฒนาพลังโจมตีได้โดยการเอา ชิบ ต่าง ๆ มาติดไว้ที่ร็อคบัสเตอร์ ทั้งพลังโจมตี ความถี่ในการยิง หรือ ระยะความยาว เราสามรถแต่งได้ความใจชอบ หลังจากนั้นผมก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นเก่งขึ้นมาในทันใด

ในฉากบอสตัวที่สองของเกม เราจะต่อสู้ในเมืองใหญ่เืพื่อแย่งชิงกุญแจเมือง จะมีหุ่นสามตัวและกุญแจนั้นจะอยู่กับหุ่นตัวใดตัวหนึ่ง ตอนแรกผมใช้อาวุธพิเศษของเกมคือกับระเบิด เมื่อการต่อสู้เริ่มต้นผมก็เสี่ยงดวงกดระเบิดใส่หุ่นข้างหน้าให้เร็วที่สุด ถ้าโชคดีหุ่นนั้นระเบิดผมก็จะได้กุญแจมาและผมก็จะผ่านภารกิจอันนี้ เย้!

แล้วหลังจากนั้นหุ่นปลาหมึกก็โผล่ออกมาแล้วผมก็ตายแหง่กอยู่ตรงนั้น...

ผมเลยหนีไปเล่น Tron ni Kobun แทน

Tron ni Kobun เป็นภาคแยกย่อยของตัวละครตัวหนึ่งใน Rockman DASH นั่นก็คือ ทรอน โบน สาวซึน(?)ในเกม เธอเป็นทั้งคู่รักคู่แค้นของร็อคในเกม ตัวเกมตอนแรกคล้าย ๆ กับร็อคแมนแดชภาคปกติ แต่ความจริงมีรายละเอียดยิบย่อยกว่านั้น 

Tron ni Kobun มีเกมหลายโหมด ทั้งโหมดตะลุยด่านธรรมดา โหมดพัซเซิล หรือ โหมดผจญภัย จุดเด่นของเกมคือเราสามารถสั่งโคบุน (ลูกสมุนของทรอน หุ่นยนต์สีเหลือง ๆ รูปร่างคล้ายร็อคแมน) ให้ไปสำรวจจุดต่าง ๆ ของเกมหรือช่วยเหลือเราได้

เป้าหมายของเกมนี้คือการหาเงินมาใช้หนี้เพื่อไถ่ตัวพี่น้องที่ถูกจับไป ทรอนจึงต้องทำตั้งแต่ตะลุยไปปล้นชาวบ้านชาวช่อง ทำงานแบกหามหาเงิน และตะลุยหาสมบัติ  แต่ก็มีตำรวจสามคอยมาขัดขวางทรอนอยู่ทุกครั้ง

หลังจากเล่นไปซักพักก็รู้ว่า...

สนุกว้อย!

มันสนุกจริง ๆ นะ ในตอนนั้นเกมแบบนี้ก็ถือว่าให้อิสระเราพอสมควร เราจะสั่งโคบุนไปทำอะไรก็ได้ เราจะส่งโคบุนเข้าไปในบ้านคนอื่นเพื่อขโมยของออกมา สั่งโคบุนไปกระโดดน้ำเล่น สั่งให้ปีนเสาไฟ สั่งให้ไปเกาะคู่ต่อสู้เพื่อขัดขวางการโจมตี หรือแกล้งมันสารพัด ตั้งแต่สั่งให้มันตกน้ำลุยไฟหรือกระโดดเหยียบมันเล่น

จุดที่ทำให้ผมชอบอาจจะเป็นเพราะเจ้าโคบุนเหล่านี้ก็ได้ เพราะพวกมันนี่รั่วและฮาจริง ๆ

และอีกอย่างเกมนี้ยังมีอย่างอื่นให้เราทำเยอะ ทุกครั้งที่จบมิชชั่นเราจะขึ้นยานไป และยานจะมีห้องต่าง ๆ ซึ่งแต่ละห้องก็มีอะไรให้ทำต่างกันไป บางห้องก็เป็นห้องพัฒนาอาวุธ บางห้องก็เป็นมินิเกมให้เราเล่น บางห้องให้เราจัดตัวโคบุน เพราะเห็นอย่างนี้โคบุนแต่ละตัวก็มีนิสัยและความสามารถต่างกันนะ ไม่เชื่อลองคลิกดูสิ

ถึงแม้ว่าตัวเกมเป็นภาษาญี่ปุ่นล้วน ๆ (ซึ่งตอนนั้นผมอ่านไม่ออกเลยซักตัว)  แต่ผมกลับเล่นมันได้อย่างสนุกสนาน ทุกส่วนของเกมถูกผมค้นจนหมด (เท่าที่จะค้นได้) อาวุธและหุี่นอัพเกรดจนถึงขั้นสูงสุด เรียกว่าผมมีความสุขกับเกมนี้จนถึงจบเกมเลยทีเดียว

ความจริงระหว่างที่ผมเล่น Tron ni Kobun ผมก็เ้ล่น Rockman DASH จบไปแล้วหนึ่งรอบ แต่สิ่งผมอยากจะเล่าคือการเล่นเกมนี้ครั้งที่สองของผมต่างหาก

ไม่รู้เพราะอะไรผมเล่น Rockman DASH อีกครั้ง จากตอนแรกที่ผมเล่นเพื่อให้มันจบ ตอนนี้ผมเล่นเกมนี้อย่างอิสระและมีความสุขมากขึ้น

เช่นเดิมทั้งที่เกมนี้เป็นภาษาญี่ปุ่น แต่ผมก็เล่นและคุ้ยมันจนถึงที่สุด ความสนุกที่สุดของเกมนี้สำหรับผมคือการได้ตะลุยดันเจี้ยนใต้ดิน เราจะมีอาวุธชิ้นหนึ่งเอาไว้เจาะกำแพงและมันก็จะเชื่อต่อกับดันเจี้ยนอันอื่นและเปิดทางใหม่ ๆ บางวันผมหมกหมุ่นกับการอยู่ในดันเจี้ยนทั้งวัน สนุกสนานกับการค้นหาไอเท็มที่ซ่อนอยู่ตามรูกำแพงและการเก็บเงินเพื่อซื้อไอเท็มใหม่ ๆ มาอัพเกรดตัวเอง แต่จะเรียกว่าสมบูรณ์ที่สุดก็คงไม่ได้ เพราะผมพลาดไอเท็มหรืออาวุธพิเศษบางอย่างไป แต่ผมก็ไม่ได้เล่นต่อ ผมคิดว่าจะเล่นมันอีกครั้งบนภาค PC แต่ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิม

ผมคงเรียกได้ว่า Rockman DASH เป็นเกมแรกที่ผมเรียกได้ว่าจบอย่างจริง ๆ ไม่ใช่แค่สักแต่ผ่าน ๆ แล้วดูฉากจบ ผมสนุกสนานกับทุกรายละเอียดในเกมนี้แม้ว่าจะอ่านไม่ออก บางครั้งผมดูคัทซีนระหว่างเกมที่มีแต่ตัวละครทำท่านู่นนี่เพราะพูดญี่ปุ่นกันล้วน ๆ และไม่มีซับ จนถึงฉากจบของเกม เมื่อร็อคต้องจากเกาะนี้ไป ทุกคนบนเกาะโบกมืออำลาให้เรา พร้อมกับเพลง Anata no kaze ga fuku kara (Your Wind is blowing) ดังขึ้น ผมถึงได้รู้สึกว่า... ผมเหมือนจากเพื่อน ๆ ไป และถึงแม้ว่าผมจะกลับมาหาพวกเขาอีก ความสึกเก่า ๆ ก็คงจะไม่เหมือนเดิม

ไม่ใช่ทุกครั้งที่ผมเล่นเกม ดูหนัง หรืออ่านหนังสือ แล้วรู้สึกว่าตัวละครเหล่านั้นเป็นมากกว่าตัวละคร ทุกวันนี้ผมยังคงไม่ลืมตัวละครในร็อคแมนแดชซีรี่ยส์ ทั้งกิริยาท่าทางของพวกเขาต่างล้วนมีเสน่ห์...

แล้วหลังจากนั้น Rockman DASH2 ก็ออกมา แม้ผมจะรู้สึกว่าเกมนี้จะดูจืด ๆ แต่ผมก็ยังคงเล่นมัน แต่อาจจะด้วยความสนุกน้อยกว่าภาคแรก ผมเล่นเกมนี้จบอีกเช่นกัน แต่ด้วยระบบใหม่ ๆ บางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกว่าบางอย่างมันหายไป แม้ว่าภาคนี้จะอิสระมากขึ้น แต่บางทีเรารู้สึกว่าจินตนาการบางอย่างถูกลดทอนลง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกดี ๆ ตอนเล่นเกมนี้หายไปหรอก

ไม่แน่ ผมอาจจะมองข้ามอะไรบางอย่างในภาคสองนี้ไปอีกก็เป็นได้ 

เพราะถึงแม้ว่าผมจะเล่นภาคนี้ด้วยความรู้สึกสนุกน้อยกว่าภาคแรก และไม่รู้สึกอยากจะเล่นซ้ำอีก แต่ผมก็ยังคงรอภาคสามอย่างใจจดใจจ่อ ถึงขนาดที่ว่าถ้าเกมนี้ลงเครื่องไหน ผมก็คงจะซื้อเครื่องเกมนั้น

แต่น่าเศร้าที่ความฝันของผมไม่เป็นความจริง ทั้งที่ซีรี่ยส์ DASH เป็นซีรี่ยส์ที่ผมรัก และหลายคนก็รักที่สุด แต่เนื่องด้วยยอดขายก็ไม่ทำให้ภาคต่อของเกมนี้ออกมาให้เราเล่นกันได้อีก (แม้จะมีภาคเสริมใหม่ออกมา แต่ก็ดันไปอยู่บนมือถือของญี่ปุ่น) ไม่แน่ผมอาจจะซื้อ PSP มาเล่นสองภาคนี้อีกครั้งก็ได้

ความรู้สึกที่อยากจะเล่นเกมนี้ต่อคงจะไม่สมหวัง แต่ผมคงต้องรอซักวันใดวันหนึ่ง รอวันที่ผมจะได้พบเพื่อน ๆ ของผมอีกครั้ง และได้หวังว่าเราคงจะสนุกไปด้วยกันอีก... 

น่ารักกันแบบนี้จะอดใจกันได้อย่างไร

นานแล้วที่ผมไม่ได้ใส่เพลง รู้ว่าหลายคนอาจจะไม่ชอบ แต่ขอซักเอนทรี่นึงแล้วกันนะครับ