ผมนั้นก็ทำได้แต่สวดภาวนาให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ใช่เพื่อให้พ้นจากภัยอันตรายใด ๆ ไม่ได้เพื่อที่จะประสบความสำเร็จใด ๆ
แต่ขอเพียงเพื่อให้หลุดพ้นจากความทุกข์อันดำมืด
จะมีใครบ้างหนาที่จะรู้ตัวทันก่อนกาลที่ความมืดนั้นจะกร่อนภายในจิตใจให้เป็นฝุยผง
ก่อนจะทำลายความสุขให้หมดสิ้น
ก่อนจะจำจองเส้นทางอนาคต
ก่อนจะทำอนาคตให้เป็นเพียงอตีด
บางทีเธออาจจะไม่รู้หรือสังเกตุเลย
เส้นทางเหล่านั้นที่กำลังเดินหน้าไปไม่ต่างจากถนนเหนือเหวลึก
หากก้าวผิดพลาดตามที่บอกก็จะล่วงหล่นลงไป
แต่เธอไม่รู้เลย
เธอไม่รู้เลยว่าเธอบินได้
แค่กระโดดออกไป ปล่อยหัวใจและความคิดให้เป็นอิสระ
เธออาจจะบินวนซักสอง-สามรอบ
ก่อนที่จะกลับมายังถนนเหนือเหวนั้นอีกครั้ง
ในระหว่างที่เธอบินนั้น
เธออาจจะเห็นได้อย่างอื่นบ้าง
เธออาจจะได้รู้ว่าจุดหมายนั้นไม่ได้มีอยู่แห่งเดียว
แม้ว่าเธอไม่อาจบินหนีไปจากภาระได้
แม้ว่าเธอไม่มีทางที่จะบินหนีพ้นจากความมืดมิดได้
แต่อย่างน้อยเธอก็คงรู้ว่าแสงสว่างนั้นเป็นเช่นไร
หวังว่าเธอคงจะได้รู้
ว่าทุกอย่างแท้ที่จริงล้วนว่างเปล่า
ทั้งแสงสว่าง และ ความมืด
หรือ ชีวิต
ล้วนว่างเปล่า
ว่างเปล่าทั้งนั้น
ดังนั้นเธอไม่ต้องกลัวหรอกนะ
หากว่าสุดท้ายแล้วมันจะว่างเปล่า
ไม่ต้องกลัว
