Book - Dance!Dance!Dance! เริงระบำแดนสนธยา , Pinball 1973 , บันทึกจากลูก(ผู้)ชาย , ความสะอาดของผู้ตาย
posted on 30 Mar 2006 17:55 by nighty in iREAD
เนื่องด้วยเข้าใกล้ช่วงสัปดาห์หนังสือแล้วจึงเร่งรัดให้ตัวเองอ่านหนังสือที่ยังไม่ได้อ่านของตัวเองซื้อมา ค้าง ๆ อยู่ให้จบเสีย (ไม่นัีบรวมหนังสือพวกที่ซื้อมาแล้วปล่อยเกาะกลางเล่ม)
Dance!Dance!Dance! เริงระบำแดนสนธยา - ฮารุกิ มุราคามิ สำนักพิมพ์มติชน
อยากจะบอกว่านี่เป็นหนังสือเรื่องแรกของ มุราคามิ ที่ผมอ่านรู้เรื่องมากที่สุด นับจาก สดับลมขับขาน และ Pinball 1973
มันเป็นหนึ่งในจตุภาคของ "โบคุ" (ผม - ในภาษาญี่ปุ่น) และรู้สึกว่าจะเป็นเรื่องสุดท้าย เรื่องราวเกี่ยวกับ ผม (โบคุ - ในภาษาญี่ปุ่น) ที่ได้ยินเสียงในความฝันจากกีกิ หญิงสาวซึ่งเป็นนางโทรศัพท์ พร้อมทั้งฝันถึง โรงแรมโลมา โรงแรมแสนซอมซ่อที่ทั้งสองเคยไปพัก หลังจากเหตุการณ์บางอย่าง ผม จึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปยัง โรงแรมโลมา สถานที่ซึ่งกีกิฝากร่องรอยเอาไว้ แล้วเป็นจุดหมายทั้งหลาย และ เป็นจุดเริ่มต้นและเชื่อมโยงของเรื่องราวทั้งหมด
งานชิ้นนี้ของมุราคามิ จากที่ผม (ที่ไม่ใช่โบคุ) ได้อ่านมาแล้วรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่มีเพิ่มขึ้นมาเช่น ความลึกลับ ปริศนาต่าง ๆ (ในเรื่อง โบคุ จะฝันถึงศพที่เป็นกระดูกหกศพ กระทั่งปริศนาความมืดในโรงแรมโลมา) แต่ก็ยังคงกลิ่นอายของความเพี้ยนเหงาแบบแปลก ๆ (อ่านแล้วรู้สึกถึงหว่อง กา ไหว่ แต่เพี้ยนกว่า) รวมทั้งความสัมพันธ์ของมนุษย์ อีกทั้งตัวละครหลายคนยังมีเสน่ห์มากมาย (หนึ่งในตัวละครที่ผมชอบก็คือ เมอิ "คุกคู")
จงเริงระบำ
พูดตรง ๆ เลยว่าความจริงผมก็ไม่ค่อยเข้าใจแก่นที่แท้จริงของเรื่องเสียเท่าไหร่
แต่อ่านแล้วก็ได้รู้สึกถึงอะไรหลายอย่างเหมือนกัน สำหรับผมมันคือ การหยุดนิ่งเพื่อเดินต่อไป (บางครั้งที่โบคุแสดงให้ผมเห็นอย่างน้น)
Pinball 1973 - ฮารุกิ มุราคามิ สำนักพิมพ์มติชน
เรื่องนี้เป็นลำดับที่สองในไตรภาคของ โบคุ
ซึ่งผมอ่านรู้เรื่องรองลงมาจาก เริงระบำแดนสนธยา
ส่วนตัวคิดว่างานของมุราคามินั้นต้องใช้ความตั้งใจในการอ่านมากกว่าหนังสือเล่มอื่น ๆ หลายเท่าตัวนัก
แต่ก็ยังคงชอบบรรยากาศเพี้ยน ๆ เช่นเดิม
ฉากที่ชอบที่สุดคงจะไม่พ้น คำบอกลา ของทั้งสิ่งของ และ มนุษย์
บันทึกจากลูก(ผู้)ชาย - ชมัยพร แสงกระจ่าง สำนักพิมพ์คมบาง
หลายคนอาจจะคุ้นหูกับชื่อ ก็เพราะว่าหนังสือเรื่องนี้เคยได้ทำเป็นภาพยนตร์ไปแล้วครั้งหนึ่งเมื่อปี 2537 และ ยังทำเ็ป็นละครโทรทัศน์อีกครั้งเมื่อปีที่ผ่านมา
อ่านจบอย่างรวดเร็ว พออ่านจบแล้วประทับใจมาก ๆ
คุณชมัยพรเขียนได้ดีมาก ราวกับเขียนมาจากประสบการณ์ของตัวเอง แถมนอกจากสนุกแล้วยังมีคุณค่าอีกด้วย อีกทั้งยังชื่นชมในแนวการเขียนที่ใช้รูปแบบการเขียนบันทึกเล่าเรื่องราวเหมือนไดอารี่ กับ จดหมาย แม้ว่าอาจจะสูญเสียบางอย่างจากการเล่าแบบนิยาย แต่ก็ได้หลายอย่างมาทดแทนมากไม่น้อย
หากใครอยากอ่านวรรรกรรมที่เขียนแบบไทย ๆ ก็นี่เลย
ความสะอาดของผู้ตาย - ปราบดา หยุ่น สำนักพิมพ์สุดสัปดาห์
รวมเรื่องสั้นอีกเล่มของคุณคุ่น ปราบดา ข้างในนั้นอ่านไม่ยากมากมายจนงงหัวแตก เรียกว่าอ่อนลงเหมือนกัน
ตอนที่ชอบที่สุดในเล่มก็คือ "ปาร์ตี้น้ำตา" รองลงมาก็คือ "บารmeของพ่อมัน"ู้
ภาพหนังสือจาก siamnovel , สำนักพิมพ์มติชน , สำนักพิมพ์คมบาง
Dance!Dance!Dance! เริงระบำแดนสนธยา - ฮารุกิ มุราคามิ สำนักพิมพ์มติชน
อยากจะบอกว่านี่เป็นหนังสือเรื่องแรกของ มุราคามิ ที่ผมอ่านรู้เรื่องมากที่สุด นับจาก สดับลมขับขาน และ Pinball 1973
มันเป็นหนึ่งในจตุภาคของ "โบคุ" (ผม - ในภาษาญี่ปุ่น) และรู้สึกว่าจะเป็นเรื่องสุดท้าย เรื่องราวเกี่ยวกับ ผม (โบคุ - ในภาษาญี่ปุ่น) ที่ได้ยินเสียงในความฝันจากกีกิ หญิงสาวซึ่งเป็นนางโทรศัพท์ พร้อมทั้งฝันถึง โรงแรมโลมา โรงแรมแสนซอมซ่อที่ทั้งสองเคยไปพัก หลังจากเหตุการณ์บางอย่าง ผม จึงตัดสินใจที่จะเดินทางไปยัง โรงแรมโลมา สถานที่ซึ่งกีกิฝากร่องรอยเอาไว้ แล้วเป็นจุดหมายทั้งหลาย และ เป็นจุดเริ่มต้นและเชื่อมโยงของเรื่องราวทั้งหมด
งานชิ้นนี้ของมุราคามิ จากที่ผม (ที่ไม่ใช่โบคุ) ได้อ่านมาแล้วรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่มีเพิ่มขึ้นมาเช่น ความลึกลับ ปริศนาต่าง ๆ (ในเรื่อง โบคุ จะฝันถึงศพที่เป็นกระดูกหกศพ กระทั่งปริศนาความมืดในโรงแรมโลมา) แต่ก็ยังคงกลิ่นอายของความเพี้ยนเหงาแบบแปลก ๆ (อ่านแล้วรู้สึกถึงหว่อง กา ไหว่ แต่เพี้ยนกว่า) รวมทั้งความสัมพันธ์ของมนุษย์ อีกทั้งตัวละครหลายคนยังมีเสน่ห์มากมาย (หนึ่งในตัวละครที่ผมชอบก็คือ เมอิ "คุกคู")
จงเริงระบำ
พูดตรง ๆ เลยว่าความจริงผมก็ไม่ค่อยเข้าใจแก่นที่แท้จริงของเรื่องเสียเท่าไหร่
แต่อ่านแล้วก็ได้รู้สึกถึงอะไรหลายอย่างเหมือนกัน สำหรับผมมันคือ การหยุดนิ่งเพื่อเดินต่อไป (บางครั้งที่โบคุแสดงให้ผมเห็นอย่างน้น)
Pinball 1973 - ฮารุกิ มุราคามิ สำนักพิมพ์มติชน
เรื่องนี้เป็นลำดับที่สองในไตรภาคของ โบคุ
ซึ่งผมอ่านรู้เรื่องรองลงมาจาก เริงระบำแดนสนธยา
ส่วนตัวคิดว่างานของมุราคามินั้นต้องใช้ความตั้งใจในการอ่านมากกว่าหนังสือเล่มอื่น ๆ หลายเท่าตัวนัก
แต่ก็ยังคงชอบบรรยากาศเพี้ยน ๆ เช่นเดิม
ฉากที่ชอบที่สุดคงจะไม่พ้น คำบอกลา ของทั้งสิ่งของ และ มนุษย์
บันทึกจากลูก(ผู้)ชาย - ชมัยพร แสงกระจ่าง สำนักพิมพ์คมบาง
หลายคนอาจจะคุ้นหูกับชื่อ ก็เพราะว่าหนังสือเรื่องนี้เคยได้ทำเป็นภาพยนตร์ไปแล้วครั้งหนึ่งเมื่อปี 2537 และ ยังทำเ็ป็นละครโทรทัศน์อีกครั้งเมื่อปีที่ผ่านมา
อ่านจบอย่างรวดเร็ว พออ่านจบแล้วประทับใจมาก ๆ
คุณชมัยพรเขียนได้ดีมาก ราวกับเขียนมาจากประสบการณ์ของตัวเอง แถมนอกจากสนุกแล้วยังมีคุณค่าอีกด้วย อีกทั้งยังชื่นชมในแนวการเขียนที่ใช้รูปแบบการเขียนบันทึกเล่าเรื่องราวเหมือนไดอารี่ กับ จดหมาย แม้ว่าอาจจะสูญเสียบางอย่างจากการเล่าแบบนิยาย แต่ก็ได้หลายอย่างมาทดแทนมากไม่น้อย
หากใครอยากอ่านวรรรกรรมที่เขียนแบบไทย ๆ ก็นี่เลย
ความสะอาดของผู้ตาย - ปราบดา หยุ่น สำนักพิมพ์สุดสัปดาห์
รวมเรื่องสั้นอีกเล่มของคุณคุ่น ปราบดา ข้างในนั้นอ่านไม่ยากมากมายจนงงหัวแตก เรียกว่าอ่อนลงเหมือนกัน
ตอนที่ชอบที่สุดในเล่มก็คือ "ปาร์ตี้น้ำตา" รองลงมาก็คือ "บารmeของพ่อมัน"ู้
ภาพหนังสือจาก siamnovel , สำนักพิมพ์มติชน , สำนักพิมพ์คมบาง
หากเล่มนี้ไม่หนัก ผมว่าน่าสนเหมือนกันนะครับ
#1 By ออกพญาภูภู่ฯ ศรีนครพิงค์ on 2006-04-01 19:22