nighty : เด็กดูหนัง คนหัดเขียน

Crash แปลตรง ๆ ว่าชน คือเรื่องราวในรูปแบบที่ผมชอบคือจับตัวละครมายัดเยอะ ๆ แล้วแต่ละตัวมีความสัมพันธ์และส่งผลต่อกันอย่างลึกซึ้ง ซึ่งนักแสดงหลักเรื่องนี้... มีแค่ร่วมสิบคนเอง และ แต่ละคนก็ใช่ว่าจะไร้นาม ต้องมีซักชื่อที่คุณรู้จัก หรือ เคยเห็นบนโปสเตอร์หนังใหญ่ยักษ์สิน่า (ถึงแม้ว่าชื่อของพวกเขาหลายคนจะเลือนลางไปบ้างก็ตามที..) และ คนที่จับพวกเขามาพบกันก็คือ พอล แฮกกินส์ ที่เป็นคนเขียนบทแลกำกับ หากไม่รู้จักเขาคือผู้เขียนบทเรื่อง มิลเลี่ยน ดอลล่าห์ เบบี้ นี่เอง

เรื่องราวการชนกันครั้ง นี้เกิดขึ้นที่ลอส แองเจลิส พูดอย่างงี้กรุณาอย่าไปนึกถึงดริฟติ้งซิ่งสายฟ้า เพราะพวกเขาไม่ได้ขับรถรุ่นใหม่โมมาเต็มที่มาชนกัน แต่ที่ชนกันคือเหตุการณ์ ความคิด และ ความรู้สึกของพวกเขาต่างหาก...

ค่ำของเย็นวันหนึ่ง มีคนพบศพเด็กคนหนึ่งที่ถูกยิงตายเขาถูกทิ้งไว้ข้างถนน และหนังย้อนให้เราไปเห็นเมื่อวาน... ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ซึ่งตัวละครมีตั้งแต่ สองเกลอผิวดำคนนึงแอนตี้คนผิวขาวสุด ๆ อีกคนหนึ่งก็มองโลกในแง่ดี คู่รักทนายผิวขาว ชาวเกาหลีลึกลับ ช่างทำกุญแจลูกอ่อน ตำรวจสองนายที่มีความคิดแย้งกัน กับ บอสใหญ่ผิวดำกับคู่รักต่างสี สามีภรรยาผิวดำที่ถูกเหยียดผิว ครอบครัวชาวเปอร์เซีย และ อื่น ๆ ...

แอลเอถือ ว่าเป็นเมืองที่กว้างใหญ่อีกเมืองหนึ่ง ซึ่งมีความหลากหลายของผู้คนทั้งผู้คน ชนชาติ ฐานะ ระดับ ดังนั้นเนื้อหาของมันจึงเพ่งเล็งไปยังความคิดของตัวละครทุกคน ซึ่งมีความคิดที่มีต่อตัวละครอีกคน เช่นการเหยียดผิว การเหยียดเชื้อชาติ ไม่มีการเข้าข้าง หรือ ใส่สีให้ใครทั้งนั้น เพราะเราจะได้เห็นทั้งด้านดี ด้านเลวของตัวละคร

เรื่องราวของแครชนั้นเล่าได ้ยากเพราะมันยาวและซับซ้อน แต่ว่าความซับซ้อนที่ว่าไม่ใช่ความสับสน แครชพุ่งเข้าไปยังความรู้สึกในหัวใจของคนดูได้อย่างง่ายดาย ด้วยเพียงแค่การกระทำ (อันเกิดจากการแสดงที่ยอดเยี่ยม) บทที่ถูกขัดเกลามาอย่างดี มุมกล้องที่ไม่ได้หรูหรามากมาย แต่เข้าได้ดีเป๊ะกับบรรยากาศ ซึ่งเหล่านี้มารวมกันทำให้เกิดพลังอันยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย

ส ิ่งที่แครชพูดถึงนั้นอาจจะดูมีแต่ความมืดมน (ตั้งแต่เริ่มต้นตั้งแต่โปสเตอร์จนถึงเรื่องราวที่เริ่มต้นและจบลงตอนกลางคื นที่มืดมิด) แต่สิ่งที่แครชพูดไม่ได้เป็นสิ่งที่เป็นโลกมืดจนดำมิด แต่มันพูดถึงโลกของเราที่บัดนี้ความมืดมิดในใจของคนเรานั่นแหละที่กำลังย้อม โลกที่แต่เดิมมีแสงสว่างให้มืดมน ทั้งความไม่เชื่อใจ ความระแวง ความรู้สึกด้านมืด ทั้งหมดต่างหล่อหลอมให้ทั้งคนเราและสังคมมีแต่ความมืด

สิ่งที่จะช่วยไม่ให้มันเป็นสีดำมิดก็คงจะไม่พ้นความดีที่ยังมีอยู่บ้างในจิต ใจคน ซึ่งไม่เกี่ยวว่าจะเป็นใคร จะเป็นชาติไหน เพราะสิ่งเหล่านี้อยู่ภายในใจลึก ๆ ของคนเรา แครชส่องถึงข้างในมนุษย์ของคนเราว่าที่จริงแล้วเป็นอย่างไร ทั้งเปลือกนอกและภายใน เราไม่สามารถจะบอกได้ว่าสิ่งไหนคือความดีหรือความชั่วกันแน่ เพราะว่าทุกคนก็คือมนุษย์... และ หากมีใครบางคนในเรื่องกระทำบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากเดิม ทุกอย่างอาจจะดีขึ้น.. หรือเลวร้ายลง

โลกใบนี้ไม่ใช่ของเราเพียงผู้เดียว ความจริงแล้วเราต่างก็เกี่ยวพันซึ่งกันและกัน เรายังอยู่บนโลกเดียวกัน

บางที... สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนจบอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วก็ได้

SPOILER
ต่อไปนี้เปิดเผยส่วนสำคัญของภาพยนตร์ หากยังไม่ดูไม่ควรอ่านเพราะจะหมดอารมณ์ได้

ฉากที่ผมชอบที่สุดมีอยู่สองฉากคือฉากที่ตำรวจเหยียดผิวช่วยภรรยาของคู่รักผิว สีออกมาจากใต้รถที่กำลังจะระเบิดเป็นจุล มันอาจจะเป็นฉากที่เห็นทั่วไปตามหนังแอคชั่น แต่ว่า สองคนนี้... ก่อนหน้านี้ตำรวจผู้นั้นเคยใช้อำนาจมาลวนลามร่างกายของเธอ สิ่งที่ทั้งสองต้องเลือกก็คือความรู้สึก หรือ ชีวิต อีกทั้งยังเป็นฉากที่ตื่นเต้นมาก เพราะไม่รู้ว่าจะจบลงอย่างไร จนถึงวินาทีสุดท้าย... ทั้งสองจึงได้รู้ว่า ชีวิตนั้นสำคัญ และ มีค่ากว่าทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นของใครก็ตาม

ฉากที่สอง เป็นฉากเสื้อคลุม ส่วนแรกของฉากที่พ่อช่างนักทำกุญแจให้เสื้ออคลุมวิเศษแก่ลูกนี่ผมเฉย ๆ เพราะความเฉย ๆ เนี้ยแหละ ทำให้ผมยิ่งสะเทือนใจไปจนถึง "ฉากนั้น" ความรู้สึกมันเกินจะบรรยายจริง ๆ ผมยังจำฉากนั้นได้ติดตา ฉากที่เด็กน้อยวิ่งออกประตูไป แล้วกล้องก็ถ่ายตามย้อนแสง เธอถูกหุ้มด้วยแสงสีข่าวก่อนที่จะไปพบโลกข้างนอก แล้วช่วยปกป้องพ่อของเธอ ไม่ใช่ฉากที่จะเรียกได้ว่าเป็นเมโลดราม่าจนเกินเหตุ มันน่าจะเรียกว่าเป็นความตื้นตันก็ได้ เพราะในฉากนี้ผมรู้สึกรุนแรงยิ่งกว่าฉากข้างต้น ว่าชีวิตนั้นคือสิ่งที่สวยงามสุดยอด และ การใช้ชีวิตของเรานั้นเต็มไปด้วยปาฏิหารย์โดยที่เราไม่ทันได้รู้ตัว

END OF SPOILER
ข้างบนนี้เปิดเผยส่วนสำคัญของภาพยนตร์ หากยังไม่ดูไม่ควรอ่านเพราะจะหมดอารมณ์ได้