nighty : เด็กดูหนัง คนหัดเขียน

สวัสดี ฟูจิอิ อิสึกิ

สบายดีไหม ส่วนฉันสบายดี

.

มันคือเป็นถ้อยคำทักทายง่าย ๆ ในจดหมายที่เธอคิดจะส่งถึง

แต่สำหรับวาตานาเบะ ฮิโรโกะ แล้ว สำหรับเธอคงจะเป็นถ้อยคำที่อยากจะถามเขามาตลอด

เขา... ฟูจิอิ อิสึกิ ที่ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว

.

ผมหาหนังเรื่องนี้มาดูก่อนที่เรื่อง The Letter ของคุณผอูน จะฉาย

ถึงจะรู้ว่า มันเป็นคนละเรื่อง คนละราวกัน ก็เถอะ แต่ผมก็อยากจะดู

เลยทำให้ผมซื้อหนังเรื่องนี้มาโดยไม่รู้ หรือ เอะใจเลยว่า หนังเรื่องนี้จะเป็นหนังที่ทำให้ผมหลงไหลเหลือเกิน

.

คงเช่นเดียวกับผู้หญิงสองคน ที่ถูกจดหมายฉบับหนึ่งชักนำมา

เธอชื่อ ฟูจิอิ อิสึกิ... ใช่... เธอชื่อเหมือนกับคนรักของฮิโรโกะ

และ... เธอก็ยังหน้าตาเหมือนกันด้วย

และที่สำคัญ เธอรู้จัก ฟูจิอิ อิสึกิ ที่เป็นผู้ชาย ที่เป็นคนที่วาตานาเบะ ฮิโรโกะ รัก

หากอย่างงั้น... คนที่เขารักจะใช่เธอหรือเปล่า... ?

ฮ ิโรโกะ พบที่อยู่ของคนรักโดยบังเอิญที่หนังสือรุ่น ทำให้เธอนึกครึ้มอยากเขียนจดหมายส่งไปหาเขา แต่ว่า จดหมายนั้นตอบกลับมา จาก ฟูจิอิ อิสึกิ อีกคน

เธอสองคนรู้จักกันเพราะผู้ชายคนนี้... ฟูจิอิ อิสึกิ

.

บ รรยากาศของหนังเรื่องนี้คือล่องลอยเหมือนกับความฝัน แต่สัมผัสรู้สึกได้เพราะมันคือความจริง เรียบ ๆ เอื่อย ๆ แต่นี่แหละ... ทำให้รู้สึกได้ราวกับว่าตัวละครทุกตัวมีอยู่จริง

จึงทำให้ผมประทับใจเข้าไปใหญ่ - -'

ห นังเรื่องนี้พูดถึงเกี่ยวกับชีวิต และ ความทรงจำ ทำให้ผู้ชมรู้สึกซึ้งกับความสุข (มันคือหนังด้านสว่างของชุนจิ อิวาอิ แน่นอน ลิลลี่ซู เป็นด้านโครตมืด) ด้วยเนื้อเรื่องที่โรมานซ์ ดราม่า แต่ขอสาบานว่ามันไม่ได้ให้อารมณ์แบบโคเรี่ยน เลิฟ แน่...

เพราะฉะนั้นจงไปหากันดูซะ ฉบับนวนิยายของสำนักพิมพ์ Bliss ก็มีนะ...

ดู/อ่านจบ แล้ว คุณอาจจะมีความสุขกับอตีดที่เคยมีก็ได้

.

ป.ล. หนังเรื่องนี้หากนับจากวันที่ฉายที่ญี่ปุ่นก็ 10 ปีแล้วละ

.

+ 10 ปีแล้ว... Love Letter พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกับหนังเรื่องนี้ฉลอง 10 ปี (โห) +

.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

แถม เขียนไว้นานแล้ว...

(spoil)

เรียน คุณฟูจิอิ อิสึกิ
สวัสดีครับ เมื่อคุณอ่านจดหมายนี้อย่าเพิ่งแปลกใจนะครับว่าผมเป็นใคร เพราะคุณไม่รู้จักผมแน่นอน แต่ว่าผมได้รับรู้ถึงเรื่องราวของจดหมายระหว่างคุณและคุณวาตานาเบะ ฮิโรโกะ ผ่านทางคุณ ชุนจิ อิวาอิ ในภาพยนตร์ปี'95 เรื่อง Love Letter เลยอยากที่จะเขียนจดหมายมาคุยกับคุณครับ

จะว่าไปเรื่องราวของคุณกับคุณฮิโรโกะนี่เหมือนเป็นเรื่องปาฏิหารย์เลยนะครับ แต่จะเรียกได้ว่าปาฏิหารย์หรือเปล่า เพราะมันฟังดูแล้วมันเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญมากเลย เอ... หรือว่ามันจะเป็นเรื่องของหรหมลิขิต ไม่ ก็โชคชะตา? แต่ถึงกระนั้นผมว่ามันอัศจรรย์มาก ๆ เลยครับ ที่มีเรื่องราวแบบนี้เกิดขึ้น ถึงแม้จะไม่มีใครรู้เรื่องที่แสนอัศจรรย์นี้ นอกจากพวกคุณบางคน และ เรื่องราวจริง ๆ ทั้งหมดก็มีเพียงคุณกับคุณฮิโรโกะรู้เท่านั้น ไม่รู้สิ ผม รู้สึกว่ามันอบอุ่นมาก ๆ เลย และ งดงามมากด้วย เพราะมันเป็นสมบัติที่มีค่าของคุณสองคนเท่านั้น จะว่าไป ทุกคนก็ต่างมีความทรงจำที่มีค่าสำหรับตัวเองทั้งนั้น หากลองนึกดูก็คงจะมีความสุขไม่น้อยเลยทีเดียว หากเวลาผ่านล่วง เลยมาหลายสิบปีแล้ว ความทรงจำในอตีดก็ผุดขึ้นมา ไม่ว่าเราจะเล่าให้คนอื่นฟัง หรือ คิดเองคนเดียว มันก็เหมือนเป็นการค้นพบสิ่งสำคัญที่ถูกลืมเลือนไป เพราะความทรงจำเหล่านี้ ถึงจะมีทั้งความสุข ความทุกข์ปนกันไป แต่ก็ เพราะสิ่งเหล่านี้ เราถึงมาถึงตรงนี้ได้ ถึงแม้จะเป็นอะไรก็ตามมันก็เป็นสิ่งที่มีค่าทั้งนั้น เพราะความทรงจำนั้นได้รวบรวมทั้ง ความจริง ความฝัน อตีดที่มีความสุข หรือ ความเศร้า เอาไว้ด้วยกัน

หากเรานึกถึงอตีดแล้วเราคงจะนึกถึงผู้คนที่ผ่านมาด้วย ถึงแม้จะเป็นเพียงความห่วงใยเพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น อย่างที่คุณนึกถึงคุณโออิคาวะ ซานาเอะ ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง แต่ถ้าหากอีกฝ่ายได้รับรู้ โดย เฉพาะในยามที่สิ้นหวังเขาคนนั้นก็คงจะมีความสุขน่าดู

อย่างที่คุณอิสึกิ (ชาย) คิดถึงคุณโดยการวาดรูปคุณ และเมื่อคุณได้เห็นรูปนั้นคุณหลังจากเวลานั้นผ่านไปหลายปี คุณรู้สึกอย่างไรบ้างครับ ผมว่าความรู้สึก และ ความทรงจำในวันเก่าคงจะเอ่อล้นออกมา มันคงจะเป็นความสุขที่น้อยคนนักจะได้สัมผัสถึง เพราะบางคนนั้นทิ้งวันเก่า ๆ ในอตีดที่มีค่า มาสนใจความสุขในความฝัน โดยไม่สนว่าโลกแห่งความเป็นจริงที่แม้ว่าบางทีจะไร้สีสัน ไร้แสงสี จะมีความสุขล่องลอยอยู่มากมายเพียงใด ที่บางครั้งก็หล่อหลอมเปลี่ยนแปลงเราเป็นคนละคนไป ผมว่าคุณโชคดีจริง ๆ จะว่าไปนั้นทุกคนต่างก็มีวันแย่ ๆ กันทั้งนั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เพราะวันแย่ ๆ ในสมัยก่อนเหล่านั้น คุณถึงได้พบเรื่องราวที่มีความสุขในตอนนี้ จะเป็น ปาฏิหารย์ พรหมลิขิต เรื่องเหลือเชื่อ อะไรก็ช่าง เพราะไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามในตอนนี้เหตุการณ์นั้นที่คุณได้สัมผัสมันคือความ เป็นจริง เป็นสิ่งมีค่าที่จะเป็นของคุณ ที่ไม่มีใครพรากจากคุณไปได้
ผมค ิดว่าถึงแม้ว่าบางครั้งเราจะทำผิดพลาดหลายสิ่งหลายอย่างในครั้งอตีด และ อาจจะเป็นความผิดพลาดที่ย้อนไปแก้ไขไม่ได้ (ในที่นี้ไม่ได้รวมถึงความผิดพลาดประเภททำให้ใครเดือดร้อน หรือ เสียชีวิต นะครับ) แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป สุดท้ายมันก็จะเป็นความทรงจำที่มีค่าแม้บางทีจะเจ็บปวดก็ตาม คุณว่าไหมครับ?