book - ฤดูร้อน ดอกไม้ไฟ และ ร่างไร้วิญญาณของฉัน
posted on 24 Dec 2005 08:48 by nighty in iREAD
ในที่สุดก็ฤกษ์อ่านหนังสือเล่มนี้เสียทีครับ หลังจากซื้อมาดองไว้เสียนานตั้งแต่งานสัปดาห์หนังสือ
ด้วยความหนาที่ไม่ค่อยมีมากนัดทำให้ผมใช้เวลาไม่นานมากนัก อ่านจบอล้วรู้สึกทึ่งกับผู้เขียนเหลือเกิน
เอาละ มาพูดถึงหนังสือเล่มนี้ดีกว่าครับ
เ รื่องสั้นแปลจากญี่ปุ่นเล่มนี้สร้างสรรค์โดย โอตจิ อิจิ นักเขียนชาวญีปุ่นครับ ผลงานในเล่มนี้เขาเพิ่งเขียนมันตอนอายุ 17 เท่านั้นเอง
ทั้งสองเรื่องที่อยู่ในเล่มนี้ทั้ง "ฤดูร้อน ดอกไม้ไฟ และ ร่างไร้วิญญานของฉัน" กับ "ยูโกะ" ต่างก็เป็นแนวลึกลับทั้งคู่ครับ
แต่เรื่องแรกจะเป็นแนวฆาตกรรม ซึ่งผู้ตาย ซัทสึกิ เด็กประถม เป็นผู้เล่าเรื่องเหตุการณ์ทั้งหมด ก่อนและหลังการฆาตกรรมครับ
ซ ึ่งซัทสึกิจะเล่าถึงฆาตกรที่ฆ่าเธอ และ ผุ้สมรู้ร่วมคิด ที่พยายามจะซ่อนศพเธอไว้ และ ปัดเรื่องราวให้กลายเป็นว่าเธอถูกลักพาตัวไปครับ
เรื่องราวก็เริ่มขึ้นจากการหารองเท้าที่หายไป การหาที่ซ่อน และ การปกปิดความลับ
เรื่องนี้มีความตื่นเต้นระทึกใจ ตรงที่เราต้องคอยติดตามครับว่า ศพของซัทสึกิ จะพบไหม เหตุการณ์นี้จะจบลงอย่างไร
ซึ่งสุดท้ายมันจบลงอย่างน่าผวา และ น่าคิดตามเป็นอย่างยิ่งครับ
นอกจากนี้เรื่องสั้นนี้ยังคงเล่าถึงความเป็นมนุษย์ได้อย่างเรียบง่าย พร้อมทั้งยังแฝงแนวคิดในเหตุการณ์ต่าง ๆ อีกด้วย
ต่อด้วยเรื่อง ยูโกะ ครับ เรื่องนี้ไม่ใช่แนวฆาตกรรม สืบสวนแล้ว แต่เป็นออกแนวระทึกขวัญแทน
ให้อารมณ์เหมือนหนังระทึกขวัญที่เกี่ยวกับวิญญานดีครับ
เป็นเรื่องของ คิโยเนะ สาวใช้คนหนึ่ง ที่สงสัยว่าแท้ที่จริงแล้ว มีคุณนายอยู่ในบ้านหลังนี้หรือเปล่า
เหตุการณืที่ชวนสงสัย และ จูงใจให้คิดเช่นนั้นก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้วเรื่องทั้งหมดก็จบลงด้วยความเศร้าครับ
เรื่องนี้เป็นแนวหักมุมหลอกล่อให้ผู้อ่านคล้อยตามแล้วปล่อยหมัดความจริงออกมาใส่ผู้อ่าน
เหมือนกับอย่างหนัง "เดอะซิกส์เซนส์" กับ "เดอะ เทลส์ ออฟ ทู ซิสเตอร์" ครับ
จบแบบหักมุมแต่ไม่งงนะครับ เพราะตัวละครจะมานั่งสาธยายให้ฟังอีกที (ฮา)
ถึงได้ว่าผลงานทั้งสองมีทั้งความบันเทิง และ แนวคิดรวมกันได้อย่างดีทีเดียวครับ
ท ั้งความสนุกสนาน ความตื่นเต้นต่าง ๆ (อาจจะรวมถึงความ "กลัว" ด้วย ) มีรสชาติอย่างยิ่งโดยเฉพาะเมื่อผ่านการสำนวนการเขียน และ การแปลอย่างดีเยี่ยม และ สวยงาม แล้ว
ทำให้ไม่แปลกใจเลย ทำไมผลงานนี้ถึงได้เปิดตัวผู้เขียนเข้าสู่วงการเพียงแค่อายุ 17 ปีเท่านั้น
อีกทั้งยังเป็นเรื่องสั้น ทำให้ผู้ที่ไม่ชอบอ่านเรื่องราวผูกปมซับซ้อนยังสนุกกับมันได้ครับ
ถือได้ว่าเป็นหนังสืออีกเล่มหนึ่งครับที่ควรค่าแก่การอ่านมาก
และแล้วเมื่ออ่านจบก็อาจจะคิดได้ว่า สิ่งที่น่ากลัวที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องเล่าเหล่าหรอก... แต่อาจจะเป็นตัวมนุษย์เองก็ได้
Tags: book, japan, otsuichi0 Comments
